वेळ

इथे वेळच नाही कुणाला कोणाशी काही बोलायचा.

स्वतःचे सुख शोधताना, दुसऱ्याच्या दुखण्यात सलायचा.

ओळखी वाढत गेल्या, नाती जोडत गेली,

जुन्या दुरावलेल्या नात्यासाठी, जीव मात्र सलायचा.

आता कुठे आहे वेळ एवढा मागे वळून पाहायचा?

 तूफान

आठवते अजून ते अव्यक्त, अबोल,

निळ्या डोळ्यांचे कोवळे तूफान

नजरेस नजर भिडवण्याचा, ना देई कुणा मान.

हरपले निळ्या नभाचे, पाहून त्याला भान.

जगण्यात होती त्याच्या, एक वेगळीच शान.

 

अवचित काळ्या ढगांचे, घोंगावले आणि एक तूफान,

फेर धरी भोवती, भारावले मध्ये निळे तूफान.

झाले एकजीव दोघे, शांत जाहले सारे रान,

रमले एकमेकात दोघे, विसरून भान.

 

निळ्या रंगाची निळाई, जरि असे ते लहान,

काळ्या रंगाची कटुता, सोडून निघाले हे तूफान.

संपला अव्यक्त-अबोला, मुक्त होई पानोपान,

सोबतीस फक्त आता, छोटे अजून एक “लाडके तूफान”.

 दिवाळी 

ऋतु बदलला निसर्गाचा सुवास बदलला,

लक्ष्मीच्या पदस्पर्शाने, दिवाळीचा सण आला,

रांगोळी सजली, दिव्यांचा झगमगाट झाला,

घरोघरी पहाटे गोविंदाचा जयघोष झाला,

सातवीनाच्या कडू घोट घेताना,

ओल्या गूळ पोहयानचा सुगंध आला,

घरे सजली, अंगणे सारवली शेणाने,

कोंकणी मनात मनात आनंद भरून राहिला.

घ्या आनंद दिवाळीचा, सण असे हा आनंदाचा.

 

ओढ नसेल तर सोड म्हणावे,

जोड नसेल तर तोड म्हणावे,

“लोड” नसेल तर ओढ म्हणावे,

दुखणाऱ्या फोडाला फोड म्हणावे

चूक असेल तर खोड म्हणावे.

ऐकत नसेल तर झोड म्हणावे.

सहज मिळाले तर गोड म्हणावे.

मोड नसेल “ धर रोड ” म्हणावे,

 कोंकण 

भरारणाऱ्या मुक्त पाखरासाठी,

एक मोकळा आसमंत,

खळाळणाऱ्या पाण्याला नाही उसंत,

फेसळणाऱ्या लाटांशी जुळेल नातं ,

कोंकणी पाहुणचार,

कराल तुम्ही पसंत,

जसा देश माझा सुंदर,

तसा महाराष्ट्र ,

तेथेच पायथ्याशी,

रांगतो  कोकणचा रंगमंच

घ्या भरारी, फडफडवा पंख

जोडा नाते कोंकण ट्रॅव्हल क्लब बरोबर

खुणावतो कोकणचा निसर्गमंच !

 

 गुरुजी

मी पाहिलेले, अनुभवलेले माझे प्रकाश गुरुजी

ज्याना शाळेत येताना, देवळात खेळणारी मुले पटापट वर्गात पळायची, ते गुरुजी..

वर्गात धाकाने शिस्त लावणारे गुरुजी..

खांदावर बंदूक घेऊन माकडांना हुसकाऊन लावणारे गुरुजी.....

शिकारीत कायमच सातत्याने सावध टिपणारे गुरुजी..

कामगारांसोबत बागेत आकडी कोयता लावून काम करणारे गुरुजी..

नारायण गौतमेश्वराच्या देवळात प्रत्येक कार्यक्रमात असणारे गुरुजी..

देवळातील दहीकाल्याला काठीने हंडी फोडण्याचा मान असणारे गुरुजी..

होळीला खणखणीत आवाजात गाऱ्हाणे सांगणारे गुरुजी.. 

सार्वजनिक कामात सर्वाना प्रेमाची साथ देणारे गुरुजी..

आर्थिक आणि इतर मदत करताना मोकळा हात असलेले गुरुजी..

आपल्या वाड्यातील सर्व माणसांची काळजी घेणारे गुरुजी..  

बजाजची चेतक स्कूटर चालवणारे गुरुजी..

त्याकाळात एकमेव ब्लॅक अँड व्हाईट टीव्ही असलेले गुरुजी..

शनिवारी मराठी रविवारी हिन्दी पिक्चर दूरदर्शनचे ज्यांच्या घरी बघायला आम्ही जायचो ते गरूजी..

माझ्या कलेला प्राधान्य देणारे गुरुजी...

घरचा गणपती मला बनवण्याचा मान देणारे गुरुजी..

वेंगुर्ल्याच्या दोन नंबर शाळेत आपला ठसा उमठवणारे गुरुजी..

सर्वांशी मिळून मिसळून वागणारे गुरुजी..

असा हा रांगडा माणूस..

पण .. अनाहूत पणे आलेल्या आजाराने नाराज झालेले गुरुजी..

कितीही मानसिक टेंशन असले तरी आनंदाने घरी स्वागत करणारे गुरुजी..

सीमा, स्वप्ना, सिद्धेश आपल्या मुलांना मला भावाचा अधिकार देणारे गुरुजी..

घरी गेल्यावर वाहिनीला प्रत्येकाच्या हातावर काहीतरी गोड द्यायला सांगणारे गुरुजी..

 

हसता हसता आज तुम्ही निघून गेलात गुरुजी..

पण तुमच्या या आठवणी कायम हृदयात साठवून ठेवल्यात प्रत्येकाने गुरुजी..

तुम्ही हवे होतात..

तुम्ही कायमचे हवे होतात आमच्यात, आजही असेच वाटते गुरुजी..

 तू 

माझ्या जगजागण्याची सुरुवात तुझ्या असण्याने व्हावी,

माझ्या अस्ताची  खंत तुझ्या नसण्याने व्हावी

 सकाळ

तेजस्वी किरणांची सोनेरी सकाळ ,

सूर्य प्रकाशे दूर क्षितिजी,

शुभ्र बगळ्यांची लेउनिया माळ,

दूर सारुनी धुक्याची चादर,

झाले मोकळे आभाळ.

पापणी उघडूनी पाहे आसमंत,

तोडूनिया काळोखाची नाळ,

दवबिंदू थरथरे पानाफुलावर,

कुरबुरे आईच्या कुशीतले बाळ.

चला जागे व्हारे सकळ

झाली सकाळ ! सकाळ !

 कलाकार 

आपण जीवनाच्या रंगमंचावरचे कलाकार आहोत,

प्रत्येकाला आपला रोल चांगला करायचा आहे,

कोण किती चांगली भूमिका करतो,

हे आपल्यातीलच कलाकाररुपी प्रेक्षकांनीच ठरवयाचेय.

कधी टाळ्यांचा कडकडाट, कधी शिट्या-शिव्या घेत सरायचंय.

आपला रोल किती आणि कसा आहे,

हे मात्र आपल्या वर बसलेल्या दिग्दर्शकाने ठरवायचेय.

आता आपण रंगमंचावर राहायचे

कि प्रेक्षकांत बसायचे हे मात्र आपणच ठरवयाचेय.

 लेखणी 

चांगले काही सुचले की ते लिहायचे,

कारण नंतर ते आठवत नाही.

विचाराच्या प्रवाहात ते वाहून जाते,

आणि साठवणीत काही राहत नाही.

शुभेच्छापत्र! 

माझ्या वाढदिवसाच्या दिवशी माझा प्रिय मित्र पत्रकार महेंद्र मातोंडकर मला लिहिलेले शुभेच्छा पत्र!

निलू फक्त तुझ्यासाठी....!

नेहमीच हसतमुख उत्साही आणि तुझ्यासारखा आनंदी चेहरा समाजात अपवादानेच बघायला मिळतो... कधी कधी प्रश्न पडतो कि हा हा निलू एवढा कसा काय प्रसन्न दिसतो... याला नसतील का कसली टेन्शन, याच्या समोर नसतील का अडचणींचे डोंगर, याच्या मागे नाही लागत नसेल का संकटांची मालिका... असं कस यार हा पण माणूसच आहे. सुख थोडं दुःख फार ही तर मानवी जन्माची कहाणी आहे....! नाही हा माणूस दिसतो तेवढा सरळ नाही... स्वतःचे कष्ट, स्वतःतील नैराश्य, आणि स्वतःचे दुःख लपवून ठेवत दुसऱ्यांच्या चेहऱ्यावरचं हास्य खुलवण्याची दैवी शक्ती माझ्या या उत्सवमूर्ती मित्रांत आहे. म्हणूनच मित्रांची मांदियाळी नेहमीच त्याच्या अवतीभवती बघायला मिळते.... कडवटपणा पचवून गोड दिसण्याचं तुझं कसब मित्रा खरोखरच अलौकिक आहे.

     खरं तर तुझी माझी मैत्री जीवस्य कण्ठस्य वैगरे अजिबात नाही... कधीतरीच आपली भेट होते... पण या प्रत्येक भेटीत तुझी माझी चर्चा ही जास्तकरून वेंगुर्ला आणि वेंगुर्ल्यासाठी काय काय करता येईल यावरच होते... मी त्यानंतर चार्ज होतो. कल्पनांचे इमले बांधायलाही घेतो, पण खरं सांगू मित्रा मी फक्त कल्पनाच रंगवत राहतो आणि तुझी तळमळ वेंगुर्ल्याचे नाव झळकत राहण्यासाठी आकार घेत राहते... माझा वेंगुर्ला हा तर खरे म्हणजे तू सुरु केलेला एक साधारणसा व्हाट्सअप ग्रुप... पण तुझ्या तळमळीचा परिणाम म्हणून आज वेंगुर्लावासीयांचं हक्काचं व्यासपीठ, अस्मितेचं अधीष्ठान म्हणून या ग्रुपचं नाव प्रत्येक वेंगुर्लेवासीयांच्या मनावर अधिराज्य गाजवतय... अर्थात हे तुझं एकट्याच यश असं म्हणायचं धाडस मी करणार नाही. माझा वेंगुर्ला हे आता एक प्रभावी संगठन बनलंय... या ग्रुपशी जोडले गेलेले सर्व मित्र दिलदार आहेत, मेहनती आहेत, जिद्दी आहेत आणि महत्वाचं म्हणजे अत्यन्त प्रामाणिक आहेत... आणि म्हणूनच मित्रा मला तुझं खूप कौतुक वाटतं... कधीकधी तुझा हेवा पण वाटतो... तू हे आपापल्या क्षेत्रातले एवढे मतबगार मित्र कसे काय एकत्र आणू शकलास? हा प्रश्न तर बऱ्याचदा मला सतावतो... नाहीतर संगठन तर खुपजण चालवतात. माझीही होती युवा प्रतिष्ठान नावाची एक संस्था...! आज सगळं काही शांत आहे. शांत नाही आहेस तो तू.... तुझी धडपड सतत चालू आहे आणि ती अनेकांना पुढे चालण्यासाठी प्रेरणा देत आहे. मी देव मानणारा माणूस नाही पण तुझ्यासारखे मित्र बघितले कि कुठेतरी देव असल्याची जाणीव होते. तुझ्यासारख्या मनस्वी मित्रांच्या रूपात तो मला जाणवत राहतो...! तुझ्यावर आज हा लेख लिहावा असं काही मुद्दाम प्रयोजन नाही... फेसबुकला तुझा आज हा हसतमुख फोटो पाहिला. तुझा वाढदिवस आहे आज. तू वेंगुर्लेकरांचा लाडका आहेस... शुभेच्छांचा वर्षाव होतोय तुझ्यावर... मलाही त्या द्याव्याश्या  वाटल्या एव्हढच....!

      खरं तर तुझ्या व्यक्तिमत्वाचा खुपसा प्रभाव माझ्यावर आहे. मी मोकळेपणाने हे मान्यही करतो... कारण तू काय आहेस यार... तू उत्तम चित्रकार आहेस, उत्कृष्ट मूर्तिकार आहेस, कलात्मक फोटोग्राफर आहेस, मनस्वी लवचिक कलाकार आहेस, तू परफेक्ट पार्श्वसंगीतकार आहेस, तुला इंग्रजीचीही उत्तम जाण आहे, तूझी वाणी किती मधुर आणि आश्वासक आहे, तू दिसायलाही  नेहमीच टकटक आणि रुबाबदार आहेस. खरंच तुझ्यासारखं मलाही व्हायचं असतं यासाठीच माझ्यातील कलाकार जिवन्त करण्याचा प्रयत्न करत असतो, रंगांशी सलगी वाढवण्याचा प्रयन्त करत राहतो, मातीला पण आकार देण्यासाठी धडपडत असतो. तुझ्यासारखं कलासक्त व्हायला मला आवडतं म्हणून तुझ्या नकळत मी तुला खूपदा फॉलो करत असतो....!

   तुला वाढदिवसाच्या खूप खूप शुभेच्छा मित्रा... तुझ्या सगळ्या आशा आकांशा पूर्ण होवोत. तू उचललेले माझा वेंगुर्ल्याचे शिवधनुष्य पेलण्याची ताकद कायम प्रबळ  राहो, तुझी वेंगुर्ल्याप्रती असलेली तळमळ फळास येवो, 22 आणि 23 तारिखला होणारा माझा वेंगुर्ल्याचा पतंग महोत्सव महाराष्ट्रातला सर्वोत्कृष्ट महोत्सव ठरो, अशी सदिच्छा व्यक्त करतो.... तुझ्याबद्दल खूप लिहावंसं वाटतय पण आता थांबतो....! देव बरे करो....!

 

              तुझाच एक साधासा मित्र...

                महेंद्र मातोंडकर

भगवान पे है भरोसा आज भी करते है हम, 

पर उसकी चमत्कारोंसे मुखर गये है हम 

करके दीखायेगा वही 

जिसकी मुठी में है दम 

फिर भी हर कोई डरता उससे हरदम

किसने जाना किसने पहचाना उसे 

मगर खयालोमें रहता ईश्वर हरदम

कळी

           मृदू हरितपर्णी कोवळा घुमट तो उगावा,

                       मंद गंधीत लहरीतून लागे,

                      कळी आगमानाचा सुगावा।

        अबोल ते तीचे रुप, त्यात स्वर्ग साठलेला,

                       पहाता तीला भ्रमराच्या,

                         मुखी थेंब आठलेला।

      नाजूक पुष्पकन्यकेचा श्रृंगार आता सजेल,

                      कोवळ्या सुर्यकिरणांत,

                 पाकळ्यांचा साडी ती नेसेल।

     सजलेल्या त्या फुलाला, खट्याळ वारा खिजवेल,

                    नव सुमनाच्या शितल सुगंधी,

                       सारा आसमंत दरवळेल।

     लोभस त्या फुलाची, पाकळी जेव्हा गळेल,

                    का तीचा ऋणी आसमंत,

                    का तीच्या विरहाने रडेल?।