क्षणाचे रुसवे, क्षणाचे फुगवे,
क्षणाचे हसवे, क्षणाची आसवे,
क्षणात सगळे विसरुन जाते,
ते बालपण मज भावून जाते।
क्षणाक्षणाचे दिवस बनून,
दिवसामागून वर्षे होऊन,
क्षणोक्षणी हे मन बदलून जाते,
ते बालपण मज भावून जाते।
भरकटत भरकटत चव्हाटी येते,
चौफेर वाटांनी बिथरुन जाते,
फसव्या झगमगाटी वाट चुकते,
ते बालपण मज भावून जाते।
चुकाचुकांना मार्ग समझुनी,
क्षणीक भुकांना ध्येय मानूनी,
मृगजळापाठी धावून जाते,
ते बालपण मज भावून जाते।
स्वप्नरंगीली रात्र अंतरे,
पापणी बाहेर वाळवंट अवतरे,
दूर अंतरी काहीच नसते,
अन् ते बालपण मजशी दूरुन हसते,
ते बालपण मज भावून जाते.....
No comments:
Post a Comment